Sunday, July 23, 2017

කෙතරම් සුන්දර ද මේ විරහව...............

අම්මගෙන් ඉල්ල ගන්න සල්ලි සල්ලි තමා මට තියෙන්නෙ. තාම ඉස්කෝලෙ යන නිසා මම හම්බ කරන්නෙත් නැහැනෙ. අපිට කියලත් මහ ලොකුවට සල්ලි නැහැනෙ. ඔයාට මැසේජ් කරන්න ගත්ත ෆෝන් එකත් සල්ලි එකතු කරල අඩුවට ගත්ත පාවිච්චි කරපු එකක්. සල්ලි එකතු කරන්න මට පුළුවන් එකම විදිය තමා කෑම කන එක අඩු කරන එක. අසාවට හවසට කන මාළු පාන් ගෙඩියක්, අසාවට බොන කිරි පැකට්  එකක් අඩු කළා කියල මම මැරෙනවද. නැහැනෙ. ඔයත් එක්ක මැසේජ් කරන එකත් හරි එහෙනං. හැමතිස්සෙම ඔයාවමයි මට මතක් වෙන්නෙ. පරිස්සමින් ඉන්න ඕන පන. අපි දෙන්නම් ඉක්මනට ලොකු වෙලා  බඳිමු.

අවුරුදු ගණන් ගෙවිලා ගියත් මගේ හිතේ ඔයාට තියෙන ආදරේ එහෙම්මමයි. තාමත් මම ඉගෙන ගන්නව පැටියො. සොරි පන, අනිත් කොල්ලො වගේ ඔයාව සප්‍රයිස් කරන්න තාම මම ළඟ සල්ලි නැහැ. සමහර දවස් වලට එක වේලයි මම දවසටම කන්නෙ. ඒත් මම ඔයාට ඕව කියන්නෙ නැහැ. මම දන්නවා පන ඔයාට දුක හිතෙනව කියල. නිකන් බොරුවට මම මොකටද ඔයාට දුක් දෙන්නෙ. අපි දෙන්නම එකම බෝට්ටුවෙනේ. අපි දෙන්නටම මහ ලොකුවට සල්ලි නැහැ. ඒත් අපි ඉක්මනටම ගොඩක් සල්ලි සොයාගෙන බැඳල සතුටින් ඉමු.

ඉතුරු කෑල්ල ලබන සතියේ දානව. ටයිප් කරන්න වෙලාවක් නැහැ මේ වැඩ එක්ක. (හි හි තාමත් සල්ලි සොයනව මම)

පිච්ච මල් පිපි යහනේ සුවඳ මා දවයි...............
එක්ව කී කතා දෙසවන දෝංකාර දෙයි..........
ඔබ උන්න තැන හදේ තාමත් හරිම උණුසුමයි........
ඉවසන්න බැරි තවම නුඹගේ වෙන්ව යාමමයි.........

Sunday, July 16, 2017

💓 THE GAP 💓

..............................LOVE U SOOOOOO MUCH PANA................................
- Did you bring me a chocolate?

- Yep this is.....

- I didn't mean this much big ones. It's because, if you bring this much huge ones, how do you bring me chocolates every day? Your salary will be ended within a week. ඒක නිසා මෝඩයෝ මීට පස්සෙ පොඩි ඒව අරං එන්න.....

- Do you know matti...... 
       💓                  💓                             💓                               
- What?                               💓                                  💓                               💓                       

- Nothing......                                     💓                             💓                                                                 

- Tell me modaya. You always do same....     💓

- I can't......

- Tell me. If not I am going somewhere.....

- Bring me my chocolate back and go anywhere you want......

>>>How much attractive is she when she is with a chocolate which is bigger than cute her and begging at me for some silly reasons<<<

- Aney please tell me......

- අන්න එහෙම එන්න......

- Do you know, if we had chocolates regularly, our skin also turn into the dark color.

- හා ඇත්තද ලෝබය. Then bring me white chocolates from tomorrow.

- එහෙනං යමු නෙ.......

- Hmmmm......

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~      💕
>>> After few hours <<<
A viber message
*** It is just a kidding dr. Don't bring me chocolates daily. Save your salary. හෙට ගේනව එහෙම නෙමෙයි. හරිද. Dan mokada karanne?***
***********************************


LOVE YOU SOOOOOO MUCH PANA................ 💕💕💕💕💕

Sunday, June 25, 2017

පරතරය

- මම අද ඔයාව ගෙදරට ඇරලවන්න එනව......
- ඒ මොකද පැටියො ඔයාට පිස්සු හැදීගෙන එනවද?
- ඔයා හැමදාම මාව ඇරලවන නිසා මම අද ඔයාව ඇරලවන්න එනව.......
- පිස්සුද මෝඩයෝ, පිරිමි ළමය ගිහිං ගෑනු ලමයව ගෙදරට ඇරලවල ආවට, ගෑනු ළමය ගිහිං පිරිමි ළමයෙක්ව ඇරලවල එන්නෙ මොන රටේද.............
-බැහැ මට එහෙම ඕන......
- පිස්සු නැතුව බහින්නකෝ ඉස්සරහින්. පුදුම ආසාවල් නෙ මේකිට එන්නෙ.......
- එහෙනම් මම හෙට ඔයාව ඇරලවන්නම්.......
- හා හෙට බලමු.............

මේ වගේ පිස්සු විකාර තමා එයා හැමදාම කියවන්නෙ. ඒකත් එක අතකට හොඳයි. නැත්නම් මාර කම්මැලියි ආදරේ කරන එක. මේ වගේ පිස්සියෙක් එක්ක ආදරේ කරනකොට නම් කාලෙ යනව දැනෙන්නෙ වත් නැහැ. මම හැමතිස්සෙම හිතන විදියට එහෙම නැත්නම් ආදරෙන් වැඩකුත් නැහැ. මේක තමා වචනේ පරිසාමප්ත අර්ථයෙන්ද මොකෙන්ද එකෙන් ආදරේ කියන්නෙ. මොකද ආදරේ කියන එක ප්‍රොෆෙෂනල් විදියට කරන්න බැහැ. මෙන්න මෙහෙම තමයි කියල කියන්න තරම් හැඩයකුත් නැහැ ආදරේට.

 -අද මොකද කරන්නේ බීච් යමුද?
- බැහැ හලෝ...... අද ඉක්මනට ගෙදර යන්න ඕන.......
- එහෙනම් ඊයා ඊයෙ කිව්වෙ මාව ඇරලවල යනව කියල අද ගෙදරට.......
- එහෙම තමා මෝඩයෝ, මම කියන හැම දේම පිලි ගන්න එපා......
- හා ඇත්තද රිඹි ගෙත්ත........
- කවුද රිඹි ගෙත්ත කියන්නෙ?
- අනිත් පැත්ත ගහලා බලනවකො.......
- මෝඩය මෝඩය මෝඩය................
- අදමොකද කලින් ගෙදර යන්න ඕන........
- අද මට අමාරුයි.....
- ඒ මොකද.............
- ඒව කොල්ලොන්ට තේරෙන්නෙ නැහැ........

ඇපල් සුවඳ සෙන්ට් එක (අන්තිම කොටස)


මම ගොඩක් රෑ වෙනකන්ම එයාට රිං කරා….. ඒත් ෆෝන් එක කැඩිල වෙන්න ඇති. මම හිතුව. කලින් දවසක් ඒ ගැන කතා වුන හැටි මට මතක් වුණා…..
මම මාමට කියල රටින් මුණ බලාගෙන කථා කරන්න පුලුවන් ෆෝන් දෙකක් ගෙන්න ගන්නව. එතකොට අපිට පාලු නැහැ….. එයා කිව්ව…….
– මාම අරං ඒවි ද දන්නෙ නැහැ…….
– මම කියන ඒව අරං එනව……
– අනිත් එක කාටද කියල ඇහුවොත්…..

– මම ඒ ලෙවල් ඉවර වුනාට පස්සෙ ගෙදරට කියනව….. එයා කිව්ව.
– මොකක්ද කියන්නෙ ගෙදරට….
– අපේ මේක…..
– අපේ මේක කිව්වෙ…
– යනවද මෝඩය යන්න….
– බෑ……….
සිකුරාද උදෙත් වුණා. සමනලයගෙ ෆෝන් එක තාමත් ඕෆ්…….
කමක් නැහැ. මම හෙට එයාව බලන්න යනවනෙ. මම හිතුව…….
– මම ඔයාව බැන්දට පස්සෙත් සමනලය කියනවට ඔයා කැමතිද?
– කමක් නැහැ හැබැයි ගෙදරදි විතරයි, හරිද……. එයා හරිම හුරතලේට කිව්ව…….
– මට ඔයා ගෙදරදි මෝඩය කියලද කියන්නෙ……
– ඔව් එහෙම තමා කියන්නෙ…….
– හා කමක් නැහැ……
සෙනසුරාද උදෙත් වුණා…… මම උදෙන්ම ලෑස්ති වෙලා එයාගෙ ක්ලාස් ඒක ලඟට ගියා. මේ සතිය ක්ලාස් කට් කරන සතිය. අපි සතියක් ඇර සතියක් ක්ලාස් කට් කරා………
එයා ආවෙ නැහැ…… එයාගෙ යාලුවත් නැහැ. මට මාරම අප්සට්. එයාට සනීප නැති වෙලාවත්ද? දහසක් ප්‍රශ්න මගේ හිතට ආව. එහෙනම් යාලුව ආවෙ නැත්තෙ මොකද……………. එයාලගෙ ගෙදර ලඟට ගිහිං බලන්න මම හිතා ගත්ත. මම දෙහිවල හන්දියට ගිහිං කලුතර බස් එකක නැග්ග…….
ගිය සතියෙ එයා මට කිරිටොෆි වගයක් ගෙනත් තිබුණ.
– මම පොඩි බඩුවක් ගෙනාව…… ටිකයි හලෝ ගෙන්න පුලුවන් වුනේ. එයා කිව්ව.
– ඒවත් ඇපල් සුවඳයිනෙ…… සාක්කුවෙද දාගෙන ආවෙ…………
– යනවද මෝඩය යන්න…..
මම එයාලගෙ ගෙදර තියෙන පාර ඉස්සරහින් බැස්ස.
මේ ටික විස්තර කරන්න මට මාරම අමාරුයි. ඒක නිසා කෙලින්ම කියන්නම්. ඒ පාරට යන තැනම දාල තිබුණ සුදු කොඩි දැක්ක ගමන් මගේ කකුල් පන නැතුව ගියා. ඒක ඊට වඩා විස්තර කරන එක මට මාරම දුකක්.
ඒක වෙලා තියෙන්නෙ බ්‍රහස්පතින්දා මොරටුවෙ පුපුරපු බෝම්බෙන්. සෙනසුරාද උදේ තමා funeral එක වැඩ කරල තියෙන්නෙ. අඩුම ගානෙ මට එයාව දැක ගන්න වත් බැරි වුණා. ඒ වෙලාවෙ මට ජිවිතේ එපා වුණා ඇත්තටම.
මාරම අසරණකමක් දැනුනෙ. මේක මම කාට කියන්නද. එයා ආයෙ කවදාවත් එන්නෙ නැහැනෙ. මේ මොකක්ද මට වුණේ. ඇත්තටම මට හිතා ගන්න වත් බැරි වුණා. මේක ඇත්තටම වුණා කියල මට තාමත් විශ්වාස නැහැ.
සමහරවිට එයාට ඒ දේ වෙනකොටත් අපි දෙන්න ගැන තමා හිත හිත ඉන්න ඇත්තෙ. සමනලයෙක් නැති කරල, ඒ බෝම්බෙ පුපුරවපු උන්ට මොනවද ලැබෙන්න ඇත්තෙ……. මොනව කරත් මට එයාව ආයෙත් ලැබෙන්නෙ නැහැ මේ ආත්මෙදි. ඒත් මට හොඳටම විශ්වාසයි අපිට මේ ආත්මෙ කරන්න බැරි වුන දේවල් කරන්න, මමත් එහෙට එනකං එයා බලාගෙන ඇති කියල. එතකොට අපි දෙන්නටම එකටම ඉපදිල ආයෙත් ඒ විදියටම ආදරේ කරන්න පුලුවන්. එයාගේ ඒ සුවඳ මට කවදාවත් ආයෙ දැනුනෙ නැහැ……….
ඊට අවුරුදු පහකට විතර පස්සෙ, ඒ කියන්නෙ 2014 දි විතර මම එයාලගෙ ගෙදර ගියා.ගිහිං ඔක්කොම විස්තර කිව්ව. එයාලගෙ ගෙදර කට්ටියටත් ගොඩක් දුකයි. සමනලයගේ කාමරෙත් බැලුව. ඒත් එයාගෙ ඇපල් සුවඳ සෙන්ට් එක සොයා ගන්න මට බැරි වුණා. තාමත් මම ඒ සුවඳට ආදරෙයි……..

Tuesday, May 9, 2017

ඇපල් සුවඳ සෙන්ට් එක 3 කොටස

අපි දෙන්නම දෙහිවල හංදියෙන් බස් එකෙන් බැස්ස. කොල්ලුපිටියෙ බෝම්බයක් පුපුරල නිසා මෙහෙත් පට්ට ට්‍රැෆික්. ඔයා කොහෙටද යන්නෙ. මම ඇහුව.

පානදුරේ……..
අම්බලන්ගොඩ බස් එකක යන්න පුලුවන් නේ….. මම කිව්ව.
නවත්තයිද දන්නෙ නැහැනෙ පානදුරේ……
මම ඒක නවත්තල දෙන්නම්කො……
එයා යන්තම් හිනා වෙලා ඔලුව දෙපැත්තට වැනුවෙ හරියට පුලුවන් නම් බස් එක නවත්තල දෙන්න කියන්න වගේ……..

එයා කොච්චර ලස්සනද. ඒ දිහා කොච්චර බලාගෙන හිටියටත් මට එපා වෙන්නෙ නම් නැහැ…..
” මොකද ගෙම්බෙක් වගේ බලාගෙන ඉන්නෙ. අන්න බස් එකක් එනව” එයා එහෙම කිව්වම තමා මට තේරුණේ මම මෙච්චර වෙලා එයා දිහා කන්න වගේ බලාගෙන ඉඳල නේද කියල……
ගෙම්බියො දිහා බලන්න ඕන ගෙම්බො වගේ තමා…….. මම බස් එකට නගින ගමන් කිව්ව.
අනේ යනවද යන්න…….
බැහැ…….
මොකක්ද බැරි…… එයා ඇහුව………
යන්න……
ටික දුරක් ඔහොම කතා කර කර යනකොට මම වැදගත් නැති වුණත් හිතේ හිර කරගෙන හිටිය ප්‍රශ්නෙ ඇහුව………
ඔයා යූස් කරන පර්ෆියුම් එක මොකක්ද……..
අපේ මාම රට ඉඳන් ගෙනාව එකක්. ඇයි හොඳ නැත්ද?
හොඳයි ඉතිං……..
දැන් පානදුරේටත් ලඟයි. එයාගෙ නම්බර් එකත් මම ළඟ. ලබන සතියෙත් මම එන්නද කියල ඇහුවමත් අකමැත්තකුත් නැහැ වගේ……..
මම යනව. පරිස්සමට යන්න.
එයා බහින්න සීට් එකෙන් නැගිට්ට.
එදා ගෙදර කොහොම ගියාද කියල මට තේරුනේ නැහැ. සතුට වැඩිකමට ගෙදර යනව දැනුනෙත් නැහැ.
ඊට පස්සෙ දවසෙ මම නිදාගෙන නැගිට්ට ගමන් මට හිතුන මේක හීනයක් වත් ද කියල. නැහැ, ඇත්තටම මට එයාව හම්බුනානේ කියල දැනෙනකොට හිතට එන සතුට කියල නිම කරන්න බැහැ.
අපි ඊට පස්සෙ හැම සෙනසුරාදම හම්බුනා. සමහරක් දවස් වලට එයා ක්ලාස් කට් කරා. නැත්නම් බස් එකේ එන ගමන් කතා කර කර ආව.
මිනිස්සු මැරෙන්නෙ නැතුව හැම සෙනසුරාදාම බෝම්බ පුපුරනව නම් හරි නේ……..
ඒ ඇයි? මම ඇහුව……
එතකොට ට්‍රැෆික් එකට අහු වෙලා අපිට බස් එකේ ගොඩක් වෙලා කතා කර කර යන්න පුලුවන් නෙ……..
………………………………….
කොළඹ ගොඩක් ලස්සන වැස්ස දවස් වලට.
ඒ දවස් වල අපි කථා කර කර ඇවිදගෙන යනව පාරවල් දිගේ. අවුව නැති නිසා මහන්සිත් නැහැ. ඒ හැම දවසෙම එයා ලඟින් ආවෙ අර ඇපල් සුවඳමයි.
හැමදේම ඇපල් පාටින් නෙ අද…………..
මෝඩය, මෝඩය, මෝඩය ……. මම තරහයි……..
මොකද මේ……… මම කිව්වෙ ඔයාගේ වූල් බෑන්ඩ් එකත් රතු පාට නිසා…..
………………………………….
අවුව තියෙන දවස් වලට පාරවල් වල ඇවිදගෙන යන්න හරිම අමාරුයි. ඒත් අපි දෙන්න යනව. එයත් එක්ක යනකොට කිසිම අමාරුවක් දැනෙන්නෙ නැහැ. එහෙම යනකොට මගේ අතට දැනෙනව එයාගෙ අතට දාඩිය දාල කියල. පවු එයාට මහන්සි ඇති.
– අපි බීම එකක් බොන්න යමු…….
එයා ඉතිං ඔළුව වනල හා කියනව………
කඩේට ගිහිං බීම එක බොන ගමනුත් කතා කරන එකමයි අපි දෙන්නගෙ වැඩේ.
– මම ජොබ් එකක් හම්බුන ගමන්ම කාර් එකක් ගන්නව.
ඇයි ඒ එයා එකසැරේටම ඇහුව.
– එතකොට අපිට අවුවේ යන්න ඕන නැහැනෙ.
මටත් ඒක එලවන්න පුරුදු කරනවද? එයා ඇහුව.
– මම පුරුදු වෙලා ඔයාට පුරුදු කරන්නම්කො.
ආදරේ කියන දේ කොච්චර සුන්දරද කියල මට දැනුනෙ ඒ කාලේ. ඒක නිකන් පිස්සුවක් වගේ. ඒක බොළඳයි. පට්ට විදියට. එහෙම උනේ නැත්නම් ඒකෙන් වැඩක් නැහැ…
පරිස්සමට යන්න.
ඔයාගෙ සෙන්ට් එක ඉවර වෙන්න කලින් තව එකක් ගන්න. නැත්නම් මට ඔයාව එපා වෙන්න පුළුවන්…….
අනේ යනවද මෝඩය යන්න. (එයා කොච්චරවත් ඕක තමා කියන්නෙ)
පරිස්සමට යන්න සමනලයෝ….. මම දැන් හාමදාම එයා යන්න කලින් කියන්නෙ එහෙමයි.
එයා පානදුරෙන් බහිනකොට මමත් බහිනව. එයා පේන්නේ නැති වෙනකං එහාට යනකන් ඉඳල, වෙන බස් එකක නැගල මම ගෙදර යනව.
දැන් මට එයාව දකින්නෙ නැතුව ඉන්න අමාරුයි. සෙනසුරාදට විතරක් බලල මදියි. ඉඩ ලැබුන වෙලාවට කෝල් කරත්, හැමදාම මැසේජ් කරත්, එයාව බලන්නෙ නැතුව ඉන්න බැහැ මට…….
ඒක නිසා මම දවසක් උදේ එයාලගේ ඉස්කෝලෙ ලඟට ගියා.
ටික වෙලාවක් ඉන්නකොට මට පෙනුන එයා එනව…………
ඇයි අනේ මෙහෙට ආවෙ. පිස්සුද මෝඩය. කවුරු හරි දැක්කොත්.
අපි බැන්දම හැමෝම දකිනවනෙ…… මම කිව්ව
ඔයත් එක්ක කතා කරල දිනන්න බැහැ. ආයෙ එන්න එපා හරිද? පරිස්සමට යන්න….
එහෙනම් මම යනව. ඔයත් පරිස්සමට යන්න සමනලය……
එහෙම කියල මම එන්න හැරුණ.
ටිකක් ඉන්න….. එයා කියනවා ඇහුන…..
ඇයි……. දැන් මට යන්න කිව්වෙ…..
එයා බෑග් එකෙන් කෑම පෙට්ටිය අරගෙන ඒක ඇරල ඒකෙ තිබුණ දෙකට කපල බටර් ගාපු කිඹුලගෙන් කෑල්ලක් දුන්න.
-එපා ඔයාට මදිනේ…..
නැහැ නැහැ මම මෙච්චර කන්නේ නැහැ. ඔයා ගන්න. පරිස්සමට යන්න. එහෙම කියල එයා ගියා…..
මට මාරම දුකයි. එයා කොච්චර හොඳද…… කවද හරි එයාව බැන්දම මම එයාට ගොඩාක් රස කෑම ගෙනත් දෙනව……….
හරිම ලස්සනට, කිසිම අවුලක් නැතුව අපි හරිම සතුටින් හිටිය……
එක දවසක්, ඒ කියන්නෙ බ්‍රහස්පතින්ද දවසක, එයා මට මැසේජ් කරේ නැහැ. එයා කවදාවත් එහෙම ඉඳල නැහැ. GN කියල හරි මැසේජ් එකක් එවනවා එයා. මම රින්ග් කරල බැලුව. සමනලයගේ ෆෝන් එකත් ඕෆ්……..
(මේක පුළුවන් තරම් කොට කරල තමා මේ ගානට දැම්මේ. මීට වඩා කොට කරන්න බැහැ. ඒක නිසා අන්තිම කොටස ඊළඟ එක. එපා වෙන්නෙ නැතුව කියවයි කියල හිතනව)

Friday, April 14, 2017

අසම්පුර්ණ සිහිනය. Incomplete Dream.

කවදාද ආයේ එන්නේ.....
හමුවන්න මා ඉතිං......
දෙනුවන් අයා සිටින්නේ......
හමුවන්න ඔබෙ දසුන්.......

බස් රථය ඉදිරියටම ගමන් කරයි. මෙවැනි ගීතයක් දැන් එෆ් එම් නාලිකාවක ඇසෙන්නේත් ඉතාමත්ම කලාතුරකින් වීම එක් අතකට දුකකි. ජිවිතයද බස් රථයක් වැනි යයි මා හට විටෙක සිතේ. සමහරෙක් විඳවමින් ඉදිරියට යන අතර සමහරෙක් විඳිමින් ඉදිරියට යයි. එනමුදු පෙර කී දෙවර්ගයේම ගමනාන්තය එකකි. ජිවිතයට අදාලව නම් එය මරණය නම් වේ. රැකියාවේ වැඩකටයුතු සඳහා බස් රථයෙන් ගමන් කිරීම තරම් එපා වූ දෙයක් තවත් නම් නැත. මගේ වචනයෙන් කිවහොත් රාජකාරි කටයුත්තක් හිතේ තබා ගෙන බස් රථයේ ගමන් කිරීම කිසිම ෆන් එකක් නැති වැඩකි. අවුරුදු හතරක් කට්ට කා ඉගෙන ගත්තේ මෙවැනි කටු කන ජොබ් කිරීමටදැයි මා හට නිතරම පාහේ සිතේ. මොන කට්ටක් කෑවත් කම් නැත. රැකියාවේ සියලු දුක් දොම්නස් සැනෙකින් වියැකී යන, සතියේ දිනවලදී සවසට මුණ ගැහෙන සුරඟනක් මාගේ ජිවිතයේ ද සිටි කාලයක් තිබිණි.. කාර්යාලිය භූමියෙන් පිටත මෙවැනි රාජකාරි මා බොහෝවිට බලෙන්ම බාර ගන්නෙ ඒ පුරුද්දටමය. එනමුදු දැන් නම් මෙවැනි වැඩ බාර ගත්තාය කියා, මට ලැබෙන වාසියක් හෝ සැනසීමක් නැත. ඇය මා හට හමු වූවේ කෙලෙසද යන්න එතරම් වැදගත් නොවුවත්, ඇය සමඟ සිටි කාලය තුලදී මා ගත කල ජීවිතය, මැදියම් රැයේ මා දුටු සොඳුරු සිහිනයක් යැයි මා හට තාමත් සිතේ. ඒ සොඳුරු සිහිනය අවසානයක් දැකීමට මත්තෙන්, මා හට මගේ නින්ද අහිමි වුවද, ඒ අසම්පුර්ණ සිහිනය මාගේ ජිවිතයේ හොඳම කාල සමය බව මා හට සිතේ. ඒ සිහිනයයි මේ......

ලෝකය ලස්සන වන්නේ වර්ෂාව නිසාය. පුෂ්පයන් විකසිත වන්නේද, මිලාන වූ තුරුලතා ප්‍රාණවත් වන්නේද, සැඟවී ගිය හැඟුම් අවදි වන්නේද වර්ෂාව නිසාය. වැසි දින තරම් ලස්සනක් අන් දින වල නැත. වා තලයේ  ඇති සිසිල් බවත්, අවට පරිසරයේ ඇති අලංකෘත බවත් නිසා, දිව්‍යන්ගනාවන් මිහිමතට වඩිනුයේ මෙවන් දින වලදීය. වර්ෂාව නිසා පැමිණීමට මඳක් ප්‍රමාද වුවද, මා හට හිතුවාටත් වඩා කලින් ගමනාන්තයට ලඟා වීමට හැකි විය. නගර උද්‍යානයක බිම් සකස් කිරීමේ කටයුතු කිරීමයි මා හට අද දිනට අදාළ රාජකාරිය වී තිබුණේ. නගර උද්‍යාන ලෙස නම් කලද, ඒවාට වඩාත්ම ගැලපෙන නම වනුයේ පෙම් උයන් යන්නයි. ඒ තරමටම ඒවා පෙම්වතුන්ගෙන් පිරී ගොසින්ය. අවශ්‍ය අඩුම කුඩුම සියල්ල සපයා, drawing එකට අනුව මායිම් පෙන්වා දුන් පසු පිරිස වැඩ කරගෙන යන අතර මා හට තිබෙන්නේ එය බලා සිටීම පමණකි. වහල් බාශාවෙන් මෙය හඳුන්වනුයේ වැඩක් arrange කිරීම යනුවෙනි. එනමුදු මගේ මතයට අනුව නම් එය  planning,desining,material supplying,arrenging හා supervising යන  වැඩ කිහිපයක එකතුවකි.  අද  නම් මඳකට හෝ අස්වැසිල්ලකි. මන්ද යත් වර්ෂාව නිසා හිරු රශ්මියක් නොමැති බැවිණි. නොතෙමී ඇති තැනක ඇති බැංකුවක් බලා මාද හිඳ ගත්තෙමි. දහවල් කාලයට බංකු වල නම් හිඟයක් නැත. තදබදය ඇත්තේ පඳුරු අසලය.

-මේ අයියේ අර මගේ ස්ලිපර් එකක් අර කාණුව ඇතුලට වැටුණ..........

මම ටිකක් හැරී බැලීමි. තැඹිලි පාට සාරියක් හැඳ ගත් ගැහැණු ළමයෙකි. ඒ ක්ෂණික අනපේක්‍ෂිත දර්ශනය නිසා මා ක්ෂණිකවම නැගී සිටියෙමි. පසුවයි මා හට හැඟුනේ එය නැගී සිටීමට දෙයක් නොවේය කියා. මන්ද යත් මා ගරු කල යුතු කිසිවෙකු නොවෙයි එතැන සිටියේ. නිකන්ම ගැහැණු ළමයෙකු පමණි.

-කොතනද වැටුනෙ?

-මේ මෙතන.

කාණුව ඇතුලට බැස එය අරන් දීම එතරම් වැඩක් නොවේ. නමුත් කිට මරා කානුවක් ඇතුලට බැසීම මගේ තත්වයට හොඳ නැත.අනික මාගේ සේවකයන් ඉදිරිපිට කෙල්ලෙක් නිසා කානුවකට බැස සෙරෙප්පුවක් අරන් දීම කිසිසේත්ම කල නොහැක්කකි.

-සමන්, ඇවිත් මේ සෙරෙප්පුව අරන් දෙන්න.

එසේ වැඩේ ගොඩ දමා ගැනීමට හැකි වීම මා ලද ජයග්‍රහණයකි. තව පොඩ්ඩෙන්, මා කාණුවට බැස එය අරන් දීමට තිබිණි. කෙල්ලෙක් දුටු විට මොලයට වඩා  ඉක්මනින් අතපය ඉක්මන් වීම මගේ දුර්වලකමක් යැයි මා සිතමි. දැන් මා එතැන බොස් බවත්, වැඩ කරන සියලු දෙනා මා යටතේ සිටින සේවකයින් බවත් අර ගෑනු ළමයත් දැන ගන්නට ඇත. එය ගල් බාගයකින් කුරුල්ලන් දහයක් බිම දමා ගැනීමක් වැනිය.

-තැන්ක්යූ අයියේ.....

-ඕකෙ මඩ නිසා අතනින් සෝද ගත්ත නම් හරි.

-හ්ම්.....

-ඔයා නංගි මෙතනින් කොහේ යන ගමන්ද?

-නැහැ, මම යාළුවෙක් එක්ක මේකට ආවේ.

-හා එහෙමද....

ෂුවර් එකටම යාලුවා කියා කියන්න ඇත්තේ කොල්ලාටය. මේ ජොබ් එකෙන් short leave එකක් දමා කොල්ලත් සමඟ පාර්ක් එකට පැමිණි කෙල්ලෙක් විය යුතුය. අපරාදෙ සෙරෙප්පුව අරන් දුන්නෙ..............

Saturday, March 11, 2017

ඇපල් සුවඳ සෙන්ට් එක. ( 2 කොටස )


දැන් ඔහොම මම බස් එකේ හිටගෙන යනකොට මම නිකමට පහළ බැලුව මම අල්ලගෙන ඉන්න සීට් එකේ ඉන්නෙ කවුද කියල. බැලුව කිව්වට බැලුන ඉබේම. හ්ම්ම් එහෙමත් ඕන නැහැ. එක්කො ඇත්තම කියමුකො. මම ඒ සීට් එකම අල්ලගෙන හිටියෙ එතන කෙල්ලෙක් වාඩි වෙලා හිටිය නිසා. තව දෙයක් තිබුන කියන්නම ඕන. මෙතන හරිම ඇපල් සුවඳයි. එයා ලඟින් ද කොහේ තමා ඒ සුවඳ එන්නෙ.

ඔහොම යනකොට ඉස්සරහ සීට් එකක් හිස් වුණා. මම ඉතිං මෙතනම අල්ලගෙන ඉන්නෙ මට මෙතනම වාඩි වෙන්න ඕන නිසා. ඒ අස්සෙ කොන්ද කෑගැහුව " බබා ඇවිත් ඉස්සරහ සීට් එකෙන් වාඩි වෙන්න" කියල. නියමයි, මම දැක්කෙ නැති වුනාට තව පොඩි එක්කෙනෙකුත් හිටගෙන ඉඳල. ඌ  එතන වාඩි වෙනව කියන්නෙ තව සීට් එකක් හිස් වෙනකං මට මෙතනම ඉන්න පුලුවන්. ඒත් වෙන කවුරුත් නැහැ හිටගෙන. එපා වෙනව අප්ප, ඒක බබා කියල තියෙන්නෙ මට. ලොකු කොල්ලෙක් වගේ ඉන්න කොච්චර ට්‍රයි කරත්, පොඩි එකෙක් වගේ මගේ පෙනුම නිසා ඒක කරන්නම බැහැ. හැබැයි කොහොම වුණත් ඒ කොන්දට හොඳක් වෙන්නෙ නැහැ, මෙහෙම කෙල්ලෙක්ට ලයින් දදා ඉන්න කොල්ලෙක්ට බබා කියල උගේ මුලූ ආත්ම ගරුත්වයම විනාශ කරාට. කරන්න දෙයක් නැහැ මම ගිහිං ඉස්සරහින් වාඩි වුනා.

බස් එක යන්නෙ පට්ටම හෙමින්. පිටකෝට්ටේ හංදිය ලඟ බස් එක නවත්තන්න තව ටික වෙලාවයි තිබුනෙ. අර කලින් දැනුන ඇපල් සුවඳ මට ආයෙත් දැනෙනව. මම යන්තම් පොඩ්ඩක් හැරිල බැලුව. අර ගෑනු ළමය බහින්නයි හදන්නෙ ඉස්සරහින්. තාම හොඳටම වැස්ස. එයා පිටකෝට්ටේ හංදියෙන් බැස්ස ගමන් ඉස්සරහ තිබුණ කඩේ ලඟට දුවගෙන ගියේ වැස්සෙමයි. එයා කුඩයක් ගෙනත් නැහැ වගේ. මට හිතුන පව් කියල එයාට. පිරිමි ළමයෙක් නම් වැස්සෙ තෙමි තෙමි හරි යන්න පුලුවන්. ඒත් කෙල්ලෙක්ට එහෙම බැහැ. මට හිතුන එයා ලඟට ගිහිං අහන්න මම මගේ කුඩෙන් ගිහිං දාන්නද කියල. හිතට හයිය අරන් ගියා එයා ලඟට ඒක අහන්න. ඒත් බයටම ඇහුනෙ " ඔයාට මේ කුඩේ ඕනෙද" කියල. මගේ කකුල් දෙකත් වෙවුලනව බයටම. පුදුමයි, හා කියල එයා ඒක ගත්ත. යන්තම් හිනා වෙලා එයා කුඩෙත් ඉහළගෙන  පිටකෝට්ටේ හන්දියෙන් දකුණු පැත්තට ගියා. ඒ කියන්නෙ සිරිකොත තියෙන පැත්තට නෙමෙයි අනිත් පැත්තට. ඒත් මම හිතුව කිසිම දෙයක් එතන උනේ නැහැ. අඩුම ගානෙ එයා මගෙන් ඇහුවෙ නැහැ කුඩේ නැතුව ඔයා යන්නෙ කොහොමද කියල. ඒක අහන්න ඕන නැහැ කියමුකෝ. අඩුම ගානෙ අහන්න තිබුන මම ඔයාට කුඩේ ආයෙත් දෙන්නෙ කොහොමද කියලවත්.

කරන්න දෙයක් නැහැ. අන්තිමට මට කුඩෙත් නැති වුණා. ඇත්තටම මම මෙහෙ ආවෙ දැන් waters edge එක තියෙන තැනට යන්න පොඩි වැඩකට. දැන් ඉතිං කුඩේකුත් නැතුව පලයන්කො එතන්ට. මම ආයෙත් පිටකෝට්ටේ හන්දියෙන් බස් එකකට නැගල වැස්සේම එතන්ට ගිහිං වැඩේ කරන් ආව. මට හිතුන කුඩේ නැති වුනත් කමක් නැහැ, මම ආව වැඩේ කර ගත්ත නේද කියල. කොහොමත් ඒකටත් පැය තුනක් විතර ගියා.

දැන් නම් වැස්ස අඩුත් වෙලා. යන්තම් පොද විතරයි. ඔන්න බස් එක ආයෙත් පිටකෝට්ටේ හංදිය ළඟ නැවැත්තුව. මෙතන අනිව විනාඩි පහක් වත් බස් එක නවත්තල තියෙනව. මම නිකමට ජනේලෙන් ඔලුව දාල බලාගෙන හිටිය. මෙන්න අර කෙල්ල මගේ කුඩෙත් ඉහළගෙන බස් එක පැත්තට එනව. එයා බස් එකට ඇවිත් ඉස්සරහින් වාඩි වුණා. හ්ම් එතනට ගිහිං වාඩි වුණා නම් හරි කියල මට හිතුන. ෂේප් එකේ බස් එකෙන් බැහැල ගිහිං මම ආයෙත් ඉස්සරහ දොරෙන් නැගල, අලුතෙන්ම බස් එකට නගින කෙනෙක් වගේ ගිහිං අතනින් වාඩි වුනා. ඒත් මම හිතුව විදියෙ කිසිම දෙයක් උනේ නැහැ. එයා මම දැකලමට කිව්වෙ නැහැ ආ මෙන්න ඔයාගෙ කුඩේ කියල. තෑන්ක් යූ කියලවත්..... අඩුම ගානේ මගේ දිහා බලන්නෙ වත් නැහැ.

ඔන්න දැන් බස් එකත් හිමින් හිමින් ඉස්සරහට යනවා. මම එයා දිහාම බලාගෙන ඉන්නව. ඒත් එයා නිකමටවත් මේ පැත්ත බලන්නෙ නැහැ. කොන්ද ටිකට් දෙන්නත් ආව. මම දෙහිවල හංදියට ටිකට් එකක් ගත්ත. එයත් ගත්තෙ එතන්ටමයි. ටිකට් ගන්නකොට් වත් මගේ දිහා බැලුවෙ නැහැනෙ. මේක හරියන්නෙ නැහැ. මම එයාට කතා කරා. Excuse me, මම තමයි ඔයාට කුඩේ දුන්නෙ. මතකද දන්නැහැ. එයා ටිකක් වෙලා මම දිහා බැලුව, මම දැන් වෙවුලනව. 

_ හා ඔයා නෙ දුන්නෙ. මට ක්ලාස් යන්න පරක්කු වෙලා තිබුනෙ. තෑන්ක් යූ හොඳේ......

එච්චරයි, ආයෙත් කුඩේ මට දුන්න. ඒත් අවුලක් නැහැ. මට කුඩේ හරි හම්බුනානේ. ටිකක් දුර ඔහොම යනකොට ආයෙත් මගේ දිහා බලල එයා දත් පේන්නෙ නැති විදියට හිනා වුණා. කෙල්ලො සාමන්යෙන් පිට තැන් වලදි හිනා වෙන්නෙ එහෙමනේ. දැන් මොකක් හරි කියල එයත් එක්ක කතාවක් පටන් ගත්තොත් හරි කියල මට හිතුන. ම්ම් ඒත් මොනවද කියන්නෙ............

කමක් නැහැ මොනව වුනත්. මම පටන් ගත්ත.
~ ඔයා අද කුඩේ ගෙනාවෙ නැත්ද?

(මෝඩ ප්‍රශ්නයක් ඇහුවද කියලත් හිතුන. කුඩේ ගෙනාව නම් මගේ කුඩේ අරං යන්නෙ නැහැනෙ.)

~ ඔව් අනේ කුඩේ අමතක වුනානේ........

දැන් හරි, කතාව ඔහොම දිගටම ගියා. පට්ට ට්‍රැෆික් එක අද. බස් එකත් හිමින් යන්නෙ. අදත් කොළඹ බෝම්බයක් පුපුරලද මන්ද............

තාම මම කථා කරනව. මම කිව්වට එයා තමා දැන් වැඩියෙන් කතා කරන්නෙ. කෙල්ලො එහෙම තමා. මුලින් කථා කරන්න ආමාරුයි. ඒත් කථා කරන්න ගත්තොත් දිගටම කතා කරනව.....
~ ඔයා කොහෙද මේ ආවෙ ?
~ මම මෙතන යාලුවෙක් හම්බෙන්න ආව. (මම බොරුවක් කිව්ව)

එයා : ඔයා අනූ කීයේද?

මම : හි හි අනූ නෙමෙයි, මම අසූ අටේ. ( ඒක නම් මම ඇත්තම කිවුව)

එයා : මම අනූ එකේ.

මම : එහෙනං ඔයා තාම ඉස්කෝලෙ යනවද?

එයා : ඔව් මම 2010 ඒ ලෙවල්.

මම : ඔයා තාම පොඩි ළමයෙක් නෙ.

එයා : හා එතකොට ඔයා මහ ලොකු ළමයෙක් කියලද හිතාගෙන ඉන්නෙ......

මම : හරි ඉතිං මම ඔයාට වඩා ලොකුයිනෙ.......

එයා : යනව යන්න මැට්ට........

දැන් නම් හරි. ගෑනු ළමයෙක් පිරිමි ළමයෙක්ට මැට්ට කියනව කියන්නෙ........

කොහොම හරි බස් එක දෙහිවල හන්දියටත් ආව. ඒත් වෙලාව යනව දැනුනෙවත් නැහැ. මම හිතුව හරි. අදත් බෝම්බයක් පුපුරල. එකයි මෙච්චර ට්‍රැෆික් එක වැඩි.



 ඇපල් සුවඳ සෙන්ට් එක (1 කොටස)

  ...........ම්ම්ම් මේක කොතනින් පටන් ගන්නද කියල හිතා ගන්න බැහැ. වැස්ස දවස් කියන්නෙ සාමාන්‍යයෙන් මට අනිත් දවස් වලට වඩා විශේෂ දේවල් සිද්ධ වෙන දවස්. ඒක නිකන්ම හිතලුවක් ද මන්ද. ඒත් මට හිතෙන්නෙ එහෙමයි. මෙහෙමයි, කෙල්ලෙක් මීට කලින් සෙට් වෙලා නැති කොල්ලෙක් ඉන්නව කියල හිතන්නකෝ...... එහෙම කොල්ලෙක් ට පට්ටම ආසාවක් , හීනයක් තියෙන්නෙ කෙල්ලෙක් සෙට් කර ගන්න. ඒක මොන වගේ අත්දැකීමක් ද කියල බලන්න. හරිම ආසාවෙන් ඉන්නෙ ඒ මුල්ම අත්දැකීම විඳ ගන්න. ඉතිං මම එදා, වැස්ස දවසෙ බස් එකට නැග්ගෙ පොඩි ගමනක් යන්න. සීට් තිබුනෙ නැති නිසා හිටගෙන තමා යන්න උනේ. මුලින්ම හතර පස් දෙනෙක් හිටගෙන හිටිය මමත් එක්ක. ඒත් ටිකක් වෙලා යනකොට මම විතරක් උනා හිටගෙන ඉන්නෙ. ඒක කොච්චර එපා වෙන වැඩක් ද කියල එහෙම ගිහිං තියෙන කට්ටිය දන්නව. හැමතිස්සෙම හිතෙන්නෙ හැමෝම මම දිහා බලනව ඇති කියල..............

Saturday, February 18, 2017

නමක් නැති කතාවක්.......

බස් එකේ යන එක එක අතකට නිදහස්. ඒත් කෝච්චියෙ ගියාම ඇඟට මහන්සියක් නැහැ. හරියට මේ දැන් නැගල මේ දැන් බැස්ස වගේ ගතියක් තියෙනව කෝච්චියෙ ගිහිං ගමන ඉවර වුණාමත්. අද සිකුරාද. ගෙදර යන දවස. හැම සති අන්තෙම ගෙදර යන්න බැරි වුනත් ගෙදර යන්න ලැබෙන සති අන්තයක් ලැබෙනකන් මම හරිම ආසාවෙන් බලාගෙන ඉන්නෙ. මොකද ගෙදර යන එක තමා මගේ ජිවිතේ තියෙන ලොකුම සතුටක්. බ්‍රහස්පතින්ද රෑ තමා හිතට ගොඩක්ම සතුටු. මොකද හෙට ගෙදර යනව කියල හිතට දැනෙනව. මොකක් හරි තමන් කරන්න හරි ලබාගන්න හරි ආස දෙයක්, ලැබෙන්න හරි කරන්න හරි කලින් තමා අපිට ඒකෙ සතුට හිතට ගොඩක්ම තදින් දැනෙන්නේ. මොකද අපි ඒ දේ ලැබෙන්න හරි කරන්න හරි කලින් අපි ඒ ගැන උපරිමයෙන් හිතනව. නමුත් එක කරනකොට හරි ලැබුනට පස්සෙ හරි අපි මනෝ ලෝකෙ බලාපොරොත්තු වෙන තරම් අපිට ඒ දෙයින් තෘප්තියක් ලැබෙන්නෙ නැහැ. ඒක තමා හැම දේම යථාර්ථය.

අදත් කෝච්චියෙම යනව. පැය තුනෙන් ගෙදරනේ. වැඩ කරල මහන්සි වෙලා බස් වල යන්න අමාරුයි. එහෙම හිතල මම #@#$$ ස්ටේෂන් එකට ආව. සෙකන්ඩ් ක්ලාස් ගත්ත ටිකට් එකක්. මට නම් තර්ඩ් ක්ලාස් වල කිසිම අවුලක් නැහැ. ඒ වුනාට එපාම වෙන දේ ඒකෙ සිට් වල එහා පැත්තෙ ඉන්න කෙනාගෙ මුනට මුණ බලාගෙන යන්න ඕන එක. ජනේලෙ අයිනෙ සෙට් වුනොත් හොඳයි. නැත්නම් කොයි පැත්ත බැලුවත් අපි කවුරු හරි දිහා බලනව වගේ කෝච්චියෙ යනකොට. සෙකන්ඩ් ක්ලාස් එකේ ඒ අවුල නැහැ. මොකද බස් එකේ වගේ නෙ සිට් තියෙන්නෙ. ටිකට් එක අරගෙන මම ටිකක් ෆ්ලැට් ෆෝම් එකට ආව.

"අද දින කොළඹ කොටුව දක්වා ධාවනය වන දුම්රිය විනාඩි විස්සක් ප්‍රමාද වී ධාවනය වේ"

දැන් ඉතිං ඉඳපන් කො තව විනාඩි විස්සක්. පොඩ්ඩක් වට පිට බැලුව අහල පහල. විශේෂයක් නැහැ. කට්ටිය ගොඩක් ඉන්නව කෝච්චිය බලාපොරොත්තුවෙන්. සාමාන්‍යයෙන් හැමෝටම නැහැ මේ දේ. ඒත් ගොඩක් සෙනඟ ඉන්න තැනකට ආවම සමහරුන්ට හිතෙන්නෙ හැමෝම තමන් දිහා බලනව කියල. ඒක එතරම් භයානක නොවන සුළු මානසික රෝගයක් කියල මම අහල තියෙනව. නම නම් මතක නැහැ. මට ත් ඒක නම් තියෙනව. මම ඔහොම ෆ්ලැට් ෆෝම් එකේ ඉන්නකොට, පොඩ්ඩක් අමුතු දෙයක් දිහාට මගේ ඇහැ ගියා. අමුතු දෙයක් කිව්වට දෙයක්ම නෙමෙයි. කෙල්ලෙක්. අමුතු මොකද දන්නවද එයාගෙ කොන්ඩේ ස්ටයිල් එක හරිම වෙනස්. හ්ම්ම්...... හරියට අර 80 ගණන් වල english ෆිල්ම් වල කෙල්ලො දාල ඉන්න හෙයා ස්ටයිල් එක වගේ. පිටිපස්සෙ කොන්ඩේ උඩට කරල බැඳල. ඉස්සරහ කොන්ඩේ පැත්තෙන් දෙකට බෙදල, එක පැත්තක් උඩට කරල කට්ටක් ගහල. අනිත් කෑල්ල මුණට වැටෙන්න පැත්තෙන් දාල. මුණට වැටෙන්න දාපු කොන්ඩ කෑල්ල විතරක් ස්ට්‍රේට් කරල. මම ඒක දිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන හිටියෙ වෙනස් නිසා. වෙනස් නිසාම නෙමෙයි. ලස්සන නිසා.

මම ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට මට මතක් උනේ මම ඉස්ස්සර හරිම ආසාවෙන් බැලුව Jennifer Love Hawlette ඉන්න I know what you did in last summer ෆිල්ම් එක. ඒකෙ jennifer ගෙ හෙයා ඉස්ටයිල් එකත් ඒ වගේමයි. මම බලාගෙන ඉන්නව එයත් දැක්ක. මම ඉක්මනට ඇස් දෙක අහකට ගත්ත. ඒත් චාටර් අප්පා..... එයා දැක්ක මම බලාගෙන හිටිය කියල. එයාට තියෙන්නෙ අපේ ඇස් කැපිල යන බැල්මක්. ලස්සනට දිලිසෙන බෝල වගේ ඇස් දෙකක්. කෙල්ලෙක්ගෙ ඇස් දෙක තමා කොල්ලෙක්ට මුලින්ම මීටර් වෙන්නෙ. මම ආයෙත් ඒ දිහා බැලුව. එයත් මේ පැත්ත බලනව. හිනා වෙන්නෙවත් මුකුත් නැහැ. ඇස් දෙක කරකවනව, ආයෙත් කතාව. කතාව කවුරුත් එක්කද බලනව ඇතිනෙ. මට කියන්න අමතක වුණා. එයා ඇවිත් තිබුනෙ තව ගෑනු ළමයෙක් එක්ක. මමත් ඒ පැත්ත බලනව. ඒත් එයත් මේ පැත්ත බලනව. මම දිහාම බලනව කියල කියන්න බහ ඉතිං. ඒත් මේ පැත්ත බලනව. මම පිටිපස්සත් බැලුව. වෙන කොල්ලෙක් නම් නැහැ මගේ පිටිපස්සෙ.

කෙල්ලෙක් තමන්ගෙ දිහා බැලුව පලියට ඒ කෙල්ල තමන්ට කැමතියි කියල හිතන තරම් බොළඳ වයසක නෙමෙයි මම දැන් ඉන්නෙ. බැලුවට ගානක් යන්නෙ නැහැනෙ. ඉතිං මම ඒ දිහා බලනව. ඒ ඇස් දෙකත් මේ පැත්තට කරකවෙනව, ආයෙත් නිකන් ගණන් ගන්නෙ නැහැ වගේ එහාට කරකවෙනව. ඒකත් අමුතුම ෆන් එකක් තියෙන වැඩක්. කම්මැලි කමක් දැනෙන්නෙත් නැහැ. කෝච්චියත් එනව.

එයා නැගපු පෙට්ටියටම මමත් නැග ගත්ත. කොටුවට යනකනුත් ඒ දිහා බල බල වත් යන්න පුලුවන්නෙ. මට නම් සිට් එකක් හම්බුනේ නැහැ. එයාලට නම් සිට් එකක් හම්බුනා. මම එයාගෙ ඉස්සරහින් වගේ හිටගෙන හිටිය. ඉස්සරහින් කිව්වට ලඟින් නෙමෙයි දුරින්. යනකනුත් එයත් බලනව යන්තම්. ඒත් මම ඒ දිහාම බලාගෙන ඉන්නව. මුකුත් වෙන්නෙ නැහැනෙ බලාගෙන හිටිය කියල..........